Η Formula 1 επισκέπτεται το Μονακό, το στολίδι του Πρωταθλήματος, αυτό το Σαββατοκύριακο...

Πολλοί λένε ότι δεν είναι όσο ασφαλές θα έπρεπε. Άλλοι το λατρεύουν γιατί είναι η τελευταία ευκαιρία για τους θαρραλέους οδηγούς να δείξουν τι αξίζουν. Όλοι όσοι είναι διάσημοι ή φιλοδοξούν να γίνουν οφείλουν να εμφανιστούν κατά τη διάρκειά του ενώ οι απλοί φίλοι της Formula 1 ονειρεύονται τη στιγμή που θα δουν τους αγαπημένους τους πιλότους να προσπαθούν να «τιθασεύσουν» εαυτόν και μονοθέσιο με στόχο, τι άλλο, το έπαθλο από τα χέρια του εκάστοτε Πρίγκιπα της οικογένειας των Γκριμάλντι. Αναφερόμαστε, φυσικά, στο διασημότερο αγώνα της χρονιάς. Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στο Grand Prix του Μονακό…

Κάθε χρόνο, όταν πλησιάζει η ώρα για το συγκεκριμένο αγώνα, η διάθεση όλων όσων ασχολούνται με τη Formula 1 αλλάζει προς το καλύτερο. Είναι κοινά αποδεκτό ότι ο αγώνας στους δημόσιους δρόμους του πριγκιπάτου δεν αποτελεί απλά άλλον ένα γύρο στη διάρκεια του εκάστοτε Παγκοσμίου Πρωταθλήματος αλλά τη σημαντικότερη στάση του. Η αιτία είναι ότι αυτό που οργανώνεται στο Μονακό διαφέρει πολύ από οποιονδήποτε άλλο αγώνα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Πρόκειται για ένα μεγάλο κοινωνικό γεγονός που ξεφεύγει από τα στενά πλαίσια του αθλητισμού καθώς φαίνεται να υπακούει περισσότερο στους κανόνες του διεθνούς τζετ σετ και λιγότερο στους αγωνιστικούς κανονισμούς της FIA.

Η ατμόσφαιρα…

Μία βόλτα στους δρόμους του Μονακό τις ημέρες του αγώνα είναι σίγουρα μια εμπειρία που μένει αξέχαστη. Πανάκριβα αυτοκίνητα κυκλοφορούν στους δρόμους, με τις Ferrari και Porsche να μοιάζουν συνηθισμένες μπροστά στις Pagani Zonda, Lamborghini Murcielago ενώ αν είναι κάποιος τυχερός μπορεί να δει στην επόμενη στροφή μία Bugatti Veyron. Στο λιμάνι, τα πράγματα δεν είναι λιγότερο εντυπωσιακά καθώς υπερπολυτελείς θαλαμηγοί συναγωνίζονται για το ποια θα κλέψει τα περισσότερα επιφωνήματα θαυμασμού. Βέβαια και οι άνθρωποι δεν πάνε πίσω καθώς τα χλιδάτα πάρτι βρίσκονται στην καθημερινή διάταξη με τις αιθέριες υπάρξεις να κυκλοφορούν κυριολεκτικά… κόβοντας ανάσες. Όλα τα παραπάνω συνθέτουν μία μοναδική ατμόσφαιρα από την οποία φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει η κορωνίδα των μηχανοκίνητων σπορ, η Formula 1. Οι προσκαλεσμένοι των ομάδων γεμίζουν ασφυκτικά τον στενόχωρο χώρο των Paddock ενώ δεν λείπουν και οι συμφωνίες με χορηγούς οι οποίοι θεωρούν ότι στον συγκεκριμένο αγώνα θα τύχουν ιδιαίτερης προβολής. Κανείς δεν ξεχνάει την εμφάνιση των ηρώων του Πολέμου των Άστρων στα pits της Red Bull, μίας ομάδας με ιδιαίτερα πρωτότυπες ιδέες. Ποιος ξεχνάει, άλλωστε, την εμφάνιση του Coulthard ο οποίος ανέβηκε στην τρίτη θέση του βάθρου φορώντας μία κόκκινη μπέρτα στα πλαίσια της προώθησης της τελευταίας ταινίας του… Σούπερμαν!

Ο Σκωτσέζος ξέρει πολύ καλά τους δρόμους του πριγκιπάτου καθώς είναι ένας από τους πολλούς πιλότους που ζουν εκεί. Οι λόγοι είναι η προνομιακή φορολογία αλλά, φυσικά, και η καλή ζωή. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι περισσότεροι οδηγούν «σαν στο σπίτι τους» καθώς μετά το τέλος των υποχρεώσεων τους μπορούν να επιστρέψουν στα διαμερίσματα τους σε λίγα λεπτά. Μερικές φορές ακόμα και όταν εγκαταλείπουν από τον αγώνα, όπως έκανε ο Ayrton Senna το 1988 όταν τελείωσε ο αγώνας του και, καθώς βρισκόταν πολύ κοντά στο διαμέρισμά του, πήγε κατευθείαν εκεί για να ξεκουραστεί.

Ο αγώνας…

Πρέπει να γυρίσουμε πίσω στο μακρινό 1929 για την πρώτη διεξαγωγή του Grand Prix του Μονακό που διεξήχθη σε μία διαδρομή όχι και τόσο διαφορετική από τη σύγχρονή. Μέρος του «μύθου» του αγώνα αποτελεί και ο πρώτος νικητής του, καθώς πρόκειται για τον Βρετανό Williams, αγνώστων λοιπών στοιχείων, ο οποίος δεν πρόλαβε καμία από τις δοκιμαστικές περιόδους, σηκώθηκε νωρίς την ημέρα του αγώνα, τον κέρδισε οδηγώντας μία Bugatti και μετά κυριολεκτικά εξαφανίστηκε από το προσκήνιο χωρίς κανένας να μάθει ποτέ κάτι περισσότερο γι’ αυτόν! Αν και το Grand Prix συμμετείχε στο παρθενικό Πρωτάθλημα του 1950, οικονομικά προβλήματα αλλά και η μη οριστικοποίηση των διεθνών κανονισμών κράτησε τον αγώνα μακριά για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Όμως, από το 1955 έχει πάρει τη δικαιωματική του θέση στο ημερολόγιο της Formula 1.

Το Grand Prix του Μονακό θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους αγώνες παγκοσμίως, και μαζί με τα 500 μίλια της Indianapolis και τις 24 Ώρες του Le Mans αποτελεί μέρος ενός άτυπου Triple Crown, ένα ιερό δισκοπότηρο για τους απανταχού οδηγούς αγώνων.

Η διαδρομή…

Ο Nelson Piquet είχε δηλώσει ότι το να αγωνίζεσαι στους δρόμους του Μονακό ήταν «σαν να προσπαθείς να κάνεις ποδήλατο στο σαλόνι του σπιτιού σου». Δεν ξέρουμε αν ο Bραζιλιάνος ήταν απογοητευμένος από το μέγεθος του σπιτιού του αλλά σίγουρα είχε δίκιο καθώς η διαδρομή είναι εξαιρετικά στενή καθώς αποτελείται από δρόμους καθημερινής χρήσης ενώ με τις ταχύτητες που αναπτύσσουν τα σύγχρονα μονοθέσια φαντάζει ακόμα στενότερη. Οι χώροι διαφυγής είναι ελάχιστοι και μικροί σε μέγεθος αφήνοντας μικρό περιθώριο για λάθη καθώς οι μπαριέρες καραδοκούν για να στείλουν τους απρόσεκτους εκτός αγώνα. Κι όμως, όσο επικίνδυνη και αν θεωρείται η διαδρομή, για την ολοένα και πιο προσεκτική σε τέτοια θέματα Ομοσπονδία, άλλο τόσο γι’ αυτούς τους λόγους ξεχωρίζει. Αποτελεί την τελευταία, ίσως, πρόκληση για τους πιλότους να αποδείξουν ότι παρά τα υπερσύγχρονα μονοθέσια τους ο άνθρωπος είναι το απόλυτο μέτρο ταχύτητας και αντίδρασης, τουλάχιστον στους κλειστούς δρόμους του πριγκιπάτου.

Η ανηφόρα της Beau Rivage, η σωστή προετοιμασία στην αριστερή Massenet για την τυφλή είσοδο της Casino, το απαραίτητο δίπλωμα των χεριών στη στροφή-ορισμό της έννοιας «φουρκέτα» πρώην Loews και πλέον Grand Hotel, η προσεκτική έξοδος από την Portier για το πιο γρήγορο κομμάτι της πίστας μέσα από το τούνελ, η έξοδος από το σκοτάδι στον ήλιο και κατευθείαν στα φρένα για το Nouvelle Chicane (ένα από τα λιγοστά πιθανά σημεία προσπεράσματος), το γρήγορο κομμάτι της πισίνας με τα δύο αντίθετα «S» και βέβαια η αριστερή Rascasse με τη φυσική της συνέχεια, την Antony Noghes, όπου η παραμικρή πλαγιολίσθηση μπορεί να φέρει την καταστροφή. Για όλες τις στροφές χρειάζεται κάτι παραπάνω από τη βοήθεια του traction control ή του αυτόματου κιβωτίου ώστε να επιτευχθεί το γρήγορο πέρασμα που θα δώσει την Pole Position και κατ’ επέκταση τον πρώτο λόγο για τη νίκη. Αυτό συμβαίνει γιατί τα προσπεράσματα στο Μονακό είναι λιγοστά, αν και αρκετοί οδηγοί έχουν χαρίσει στο κοινό εξαιρετικές στιγμές κατά καιρούς περνώντας κυριολεκτικά μέσα από την μύτη της βελόνας για να κερδίσουν μία θέση.

Οι ήρωες…

Για να κερδίσει κάποιος στο Μονακό χρειάζεται ένα μονοθέσιο με καλή αεροδυναμική, λίγη έως πολλή τύχη αλλά πάνω απ’ όλα ιδιαίτερη ικανότητα. Από τους 28 οδηγούς που έχουν κερδίσει το συγκεκριμένο αγώνα, οι 11 το έχουν καταφέρει πάνω από μία φορά. Στην πρώτη θέση δεσπόζει ο αείμνηστος Ayrton Senna με έξι νίκες ενώ ακολουθούν οι Graham Hill και Michael Schumacher με πέντε, ο Alain Prost με τέσσερις και οι Moss και Stewart με τρεις επιτυχίες. Ο μεγάλος Fangio είχε καταφέρει να κερδίσει μόλις δύο φορές αλλά θυμηθείτε ότι το διάστημα 1951-1954 στον αγώνα δεν συμμετείχαν μονοθέσια Formula 1. Από τους εν ενεργεία οδηγούς, ο David Coulthard έχει δύο νίκες και οι Trulli, Raikkonen και Alonso από μία.

Δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να καταλάβουμε ότι οι πραγματικά μεγάλοι πιλότοι φαίνονται στους δρόμους του Μονακό. Οι πέντε συνεχόμενες νίκες του Senna (1989-1993) με τη McLaren, ακόμα και όταν είχε χειρότερο αυτοκίνητο από τους αντιπάλους του, είναι η καλύτερη απόδειξη. Μάλιστα, ο Βραζιλιάνος θα μπορούσε να πάρει τη νίκη και το 1988 όταν μια στιγμιαία έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης 12 γύρους πριν από το τέλος τον έστειλε εκτός αγώνα, χαρίζοντας τη νίκη στον Prost. Μεταξύ τους, οι δύο μεγάλοι ανταγωνιστές μοίρασαν όλες τις νίκες από το 1984 μέχρι και το 1993.

Γυρνώντας στο παρελθόν, τη δεκαετία του ’60 υπήρχαν σαφείς ελλείψεις στον τομέα της ασφάλειας, γεγονός το οποίο δεν εμπόδισε τον Graham Hill να πετύχει τρεις συνεχόμενες νίκες (1963-1965) οδηγώντας BRM ενώ ακολούθησαν άλλες δύο (1968, 1969) πίσω από το τιμόνι της Lotus. Σχεδόν σαράντα χρόνια μετά, ο Michael Schumacher δεν θα μπορούσε να λείψει από το πάνθεον του Μονακό ισοφαρίζοντας τις πέντε νίκες του Hill κερδίζοντας ισάριθμους αγώνες με την Benetton (1994, 1995) και τη Ferrari (1997, 1999, 2001).

Οι στιγμές…

Οι ιδιαιτερότητες της πίστας αλλά και ο μεγάλος συντελεστής δυσκολίας έχουν δώσει πολλούς ενδιαφέροντες αγώνες. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό στον αγώνα του 1965 όπου ύστερα από λάθος υπολογισμό η Lotus του Paul Hawkins βρέθηκε στα νερά του λιμανιού, ευτυχώς χωρίς κάποιο σοβαρό τραυματισμό για τον ίδιο. Ο αγώνας του 1982 δεν ήταν για καρδιακούς καθώς είχαμε συνολικά έξι αλλαγές στην πρώτη θέση και έναν επεισοδιακό τερματισμό: ο Rene Arnoux οδήγησε την κούρσα για τους πρώτους 15 γύρους πριν εγκαταλείψει και δώσει την πρωτοπορία στον Prost, που τέσσερις γύρους πριν από το τέλος είχε μια έξοδο. Ήταν η σειρά του Patrese να περάσει πρώτος αλλά ένα τετ-α-κε ενάμισι γύρο πριν τον τέλος έδωσε την ευκαιρία στους Pironi και De Cesaris να τον προσπεράσουν. Όμως, στον τελευταίο γύρο, πρώτα ο Pironi και στην συνέχεια ο De Cesaris έμειναν από καύσιμα χαρίζοντας τη νίκη στον Patrese που είχε καταφέρει να εκκινήσει πάλι το μονοθέσιό του!

Αξέχαστος ήταν και ο αγώνας του 1984, στον οποίο ο Senna, οδηγώντας Toleman στο βρεγμένο οδόστρωμα στην πρώτη του παρουσία στο πριγκιπάτο, έφτανε με καταιγιστικούς ρυθμούς τον Prost, όταν ο αγώνας διεκόπη λόγω καιρικών συνθηκών. Μία λάθος απόφαση, που ίσως στέρησε από τον Senna την πρώτη του νίκη. Ο Βραζιλιάνος είχε λάβει μέρος και στην πιο μεγάλη σύγχρονη μονομαχία στους δρόμους του Μονακό το 1992, όταν ο πρωτοπόρος Mansell αναγκάστηκε να μπει στα pits λόγω ενός ελαττωματικού μπουλονιού και βγήκε πίσω από την ασπροκόκκινη McLaren. Τους τελευταίους γύρους ακολούθησε ένα τρομερό κυνηγητό όπου σίγουρα σε άλλη πίστα ο Βρετανός θα είχε βρει τρόπο να περάσει. Όμως, στο Μονακό ο Senna ήταν κυρίαρχος και έκανε ό,τι χρειάστηκε για να κρατήσει τη νίκη.

Η τελευταία μεγάλη συγκίνηση συνέβη το 1996 όταν ο Michael Schumacher ξεκίνησε από την Pole Position αλλά εγκατέλειψε μόλις στον πρώτο γύρο. Οι Hill και Alesi αντιμετώπισαν μηχανικά προβλήματα και τη νίκη πήρε, εντελώς απρόβλεπτα, ο Olivier Panis με την Ligier. Ήταν η μοναδική νίκη για τον Γάλλο και η τελευταία για την ιστορική ομάδα, σε έναν αγώνα που τερμάτισαν συνολικά τέσσερα μονοθέσια!

Τέτοιες συγκινήσεις περιμένουμε να ζήσουμε και φέτος, όπως κάθε άλλη χρονιά άλλωστε. Όπως και να έχει όμως, σίγουρα δύσκολα θα μείνουμε δυσαρεστημένοι γιατί, όπως και κάθε χρονιά, έτσι και φέτος το Μονακό θα διατηρήσει το ενδιαφέρον μας με τον δικό του μοναδικό χαρακτήρα. Τέλος, ας θυμηθούμε τι έγινε τα προηγούμενα χρόνια στους δρόμους του πριγκιπάτου...

2004: Ο άφθαρτος κερδίζει

Εξαιρετικά ενδιαφέρων ήταν ο αγώνας του 2004, που βρήκε τελικό νικητή τον Trulli με τη Renault, γεγονός που «έσπασε» την κυριαρχία του Michael Schumacher τη συγκεκριμένη χρονιά. Ο Ιταλός ήταν ο μοναδικός από τους πιλότους των κορυφαίων μονοθεσίων που δεν αντιμετώπισε κάποιο πρόβλημα, αν και είχε προκαλέσει τη δεύτερη επανεκκίνηση και προς στιγμήν δημιουργήθηκαν αμφιβολίες για την αξιοπιστία της Renault του. Η καλή εκκίνηση του Takuma Sato δεν είχε αντίκρισμα καθώς στον τρίτο γύρο ο κινητήρας της Honda παρέδωσε το πνεύμα του μέσα σε πολλούς καπνούς, κάτι που συμπαρέσυρε τους Coulthard και Fisichella σε εγκατάλειψη. Ο Raikkonen εγκατέλειψε από μηχανικό πρόβλημα ενώ ο Alonso είχε ένα εντυπωσιακό ατύχημα στην έξοδο του τούνελ κατά την προσπάθειά του να περάσει τον Ralf Schumacher. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με τον αδερφό του, όταν ο Michael έκοψε απότομα στην έξοδο του τούνελ, μπλοκάροντας τους τροχούς του και αφήνοντας μικρά περιθώρια αντίδρασης στον Montoya. Έτσι, ο αγώνας τελείωσε ακριβώς όπως άρχισε: με το δίδυμο Trulli και Button στις δύο πρώτες θέσεις.

2005: Έκλεισε στόματα

Ο Kimi Raikkonen πήρε μία εντυπωσιακή νίκη το 2005, όταν και οδήγησε τον αγώνα από την εκκίνηση μέχρι το τέλος του. Το μεγαλύτερο «δράμα» συνέβη όταν ο Albers έχασε τη Minardi του στην Mirabeau κλείνοντας τον δρόμο στους υπόλοιπους και βγάζοντας το αυτοκίνητο ασφαλείας στο δρόμο. Ο Raikkonen δεν κατάφερε να μπει στα pits όπως έκανε ολόκληρος ο υπόλοιπος ανταγωνισμός αλλά με μία σειρά εκπληκτικών γύρων κατάφερε να ανεβάσει τη διαφορά στα 35 δευτερόλεπτα όταν και ανεφοδιάστηκε στον 41ο γύρο. Ο Alonso δεν μπορούσε να τον φτάσει και ο αγώνας είχε τελειώσει, με τον Φινλανδό να αποδεικνύει ότι όταν χρειαστεί μπορεί να οδηγήσει χωρίς λάθη για να φτάσει στη νίκη.




2006: Το παρκάρισμα του αιώνα!

Ο προπέρσινος αγώνας σημαδεύτηκε από ένα γεγονός που συνέβη όχι κατά τη διάρκειά του αλλά στα δοκιμαστικά. Στα τελευταία δευτερόλεπτα, και ενώ είχε την προσωρινή Pole Position, ο Michael Schumacher «έχασε» τη Ferrari του στη Rascasse, μπλοκάροντας το γρήγορο γύρο των υπόλοιπων ενώ ο Alonso ήδη είχε κάνει ταχύτερο χρόνο στα δύο πρώτα κομμάτια της πίστας. Οι κριτές έκριναν ότι η κίνηση ήταν εσκεμμένη και έστειλαν τον Γερμανό στο τέλος του grid, ενώ οι περισσότεροι πιλότοι πήραν θέση κατά του Schumi, μην πιστεύοντας την εξήγηση ότι ήταν ένα απλό αγωνιστικό ατύχημα. Έχοντας το πλεονέκτημα της pole position, αλλά και τον Webber για προστασία, o Alonso ξεκίνησε χωρίς προβλήματα τον αγώνα ενώ δεν έδειξε να ανησυχεί ακόμα και όταν ύσταερα από μερικούς γύρους είχε τη McLaren του Φινλανδού ακριβώς από πίσω του. Στο μέσον του αγώνα η εγκατάλειψη του Webber έφερε το αυτοκίνητο ασφαλείας στην πίστα και μετά από δύο γύρους ο Raikkonen σταμάτησε στην έξοδο της Portier γεμίζοντας ανακούφιση τον Alonso που συνέχισε χωρίς προβλήματα για να κερδίσει το πρώτο του Grand Prix στο Μονακό.



2007: Πιο άνετα δεν γίνεται


Τα μονοθέσια της McLaren Mercedes ήταν σε άλλο αγώνα και έκαναν με υπερβολική άνεση το 1-2 στο ιστορικό σιρκουί. Ο Fernando Alonso κέρδισε το 2ο αγώνα για το 2007 και ισοβάθμησε στην κορυφή της βαθμολογίας με τον Lewis Hamilton, που δεν έκανε λάθος ούτε στο Μονακό. Στην 3η θέση τερμάτισε ο Felipe Massa, τον οποίο η προσπάθεια για αλλαγή στρατηγικής δεν ωφέλησε, σε έναν αγώνα που η Ferrari σε κανένα σημείο δεν φάνηκε ανταγωνιστική στη McLaren. Ο Giancarlo Fisichella έφερε χαμόγελα στο «στρατόπεδο» της Renault με την 4η θέση που πήρε. Ακολούθησαν οι Robert Kubica, Nick Heidfeld, Alex Wurz και Kimi Raikkonen. Λέγαμε πριν από τον αγώνα του Μονακό ότι αυτό το Grand Prix είναι γεμάτο ιδιαιτερότητες και δεν προσφέρεται για ασφαλή συμπεράσματα. Όμως, η απόδοση της McLaren και ο θρίαμβος που πέτυχε στους δρόμους του πριγκιπάτου, άλλαξε αρκετά τα δεδομένα. Εκεί που όλοι ξέραμε ότι τα μονοθέσια της Ferrari ήταν λίγο ταχύτερα και στη McLaren κατάφερναν να προηγηθούν με σκληρή δουλειά, καλή στρατηγική, άριστη αξιοπιστία και το ταλέντο των πιλότων τους, είδαμε μια πραγματική ανατροπή. Στο Μονακό δεν υπήρχε κανένας που να μπορεί να κινηθεί έστω και κοντά στο ρυθμό των McLaren, με τη Ferrari να είναι ασθμαίνουσα δεύτερη.

Το πρόγραμμα του Grand Prix Μονακό ξεκινά την Πέμπτη 22/5 στις 11:00 (ώρα Ελλάδας) με την πρώτη περίοδο ελεύθερων δοκιμαστικών. Αυτή είναι άλλη μία ιδιαιτερότητα του αγώνα, καθώς οι δρόμοι του Πριγκιπάτου μένουν ανοιχτοί την Παρασκευή και ξανακλείνουν για τις κατατακτήριες του Σαββάτου 24/5 (15:00) και τον αγώνα της Κυριακής 25/5 (15:00).
Από:Msfree.gr

top