This is… Monza!

Ένας λαός που έχει κάθε δικαίωμα να καυχιέται για την ιστορία του στο μηχανοκίνητο αθλητισμό είναι οι Ιταλοί, καθώς η χώρα τους έχει συνδεθεί όσο λίγες μέσω αγώνων, ομάδων και φυσικά, προσωπικοτήτων του χώρου. Δεν είναι τυχαίο που το Ιταλικό Grand Prix δίνει το παρών από την πρώτη χρονιά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, συμπληρώνοντας φέτος 59 χρόνια συνεχούς παρουσίας και συνολικά 79 χρόνια ζωής. Ο μόνος άλλος αγώνας που έχει πετύχει το ίδιο είναι το Βρετανικό Grand Prix. Αξιοσημείωτο είναι ότι, παρά την πέρα του μισού αιώνα παρουσία, η πίστα που έχει συνδεθεί απόλυτα με τον αγώνα είναι η Monza, καθώς μόνο για μία χρονιά, το 1980, το Grand Prix φιλοξενήθηκε αλλού και συγκεκριμένα στην πίστα της Imola. Θυμίζουμε ότι τα προηγούμενα χρόνια στην πίστα έξω από την Bologna διοργανωνόταν ο αγώνας του Αγίου Μαρίνου, ουσιαστικά μία «κάλυψη» για να μπορούν τα μονοθέσια να επισκέπτονται την Ιταλία δύο φορές στο ίδιο Πρωτάθλημα.

Στο σπίτι των tifosi


Σε αντίθεση με τους υπόλοιπους αγώνες του Πρωταθλήματος, όπου υπάρχει μία πολυσυλλεκτικότητα στις κερκίδες με το κοινό να χωρίζεται σε οπαδούς των πιο δημοφιλών ομάδων και οδηγών, το Ιταλικό Grand Prix ακολουθεί τους δικούς του κανόνες. Οι κερκίδες και οι λόφοι κατακλύζονται, σχεδόν αποκλειστικά, από φίλους της Ferrari οι οποίοι δίνουν μία έντονη κόκκινη απόχρωση. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα τελευταία χρόνια το βάθρο έχει μεταφερθεί κυριολεκτικά πάνω από την πίστα ώστε η τριάδα των νικητών να βρίσκεται ακόμα πιο κοντά στους θεατές. Η «εισβολή» των tifosi στην πίστα είναι δεδομένη ενώ αρκεί η παρουσία ενός οδηγού της Ferrari στο βάθρο για να αποθεωθεί πολύ περισσότερο ακόμα και από το νικητή, αν αυτός δεν φοράει το έμβλημα με το αλογάκι στην αγωνιστική φόρμα του. Το Maranello, η βάση της Ferrari απέχει λιγότερο από ό,τι στις υπόλοιπες πίστες και την ημέρα του αγώνα όλη η Ιταλία ζει και αναπνέει γι’ αυτόν. Όταν δε, η νίκη βαφτεί κόκκινη, η καμπάνα του χωριού χτυπάει σε χαρμόσυνους ρυθμούς.

Η σχέση της Ιταλίας με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό αρχίζει από τις απαρχές του αθλήματος αλλά κανένα άλλο όνομα δεν έχει συνδεθεί τόσο πολύ όσο αυτό του αείμνηστου Enzo Ferrari. Είναι, λίγο πολύ, γνωστή η ιστορία του μηχανικού ο οποίος εγκατέλειψε την Alfa Romeo για να δημιουργήσει τη δική του εταιρεία καταφέρνοντας πολύ γρήγορα να φτάσει, ακόμα και να ξεπεράσει την ομάδα στην οποία έκανε τα πρώτα του βήματα στον χώρο. Η αγάπη του για την αυτοκίνηση αλλά και η φύση του συναγωνισμού που υπήρχε μεταξύ των δύο ομάδων στην αρχή της δεκαετίας του 1950 αποτυπώνεται στα δικά του λόγια μετά την νίκη του Gonzalez στο Silverstone το 1951: «Όταν για πρώτη φορά ο Gonzalez κέρδισε όλη την ομάδα της Alfa οδηγώντας μία Ferrari έκλαψα από χαρά. Αλλά αυτά τα δάκρυα είχαν και μία μεγάλη δόση θλίψης γιατί εκείνη τη μέρα σκέφτηκα: ‘Σκότωσα τη μητέρα μου’».


   
Στιγμές θριάμβου, στιγμές θλίψης

Είναι προφανές ότι με τόσα χρόνια ιστορίας, το Ιταλικό Grand Prix δεν τσιγκουνεύεται καθόλου όσον αφορά τα γεγονότα και τις σημαντικές στιγμές. Τα πρώτα χρόνια της Formula 1 το κύριο χαρακτηριστικό ήταν οι μάχες όπου τα μονοθέσια βρίσκονταν κυριολεκτικά κολλημένα το ένα πίσω από το άλλο με το slipstreaming να παίζει καθοριστικό ρόλο. Fangio, Ascari, Moss, Hawthorn και Phil Hill ήταν μερικοί από τους πιλότους που ξεχώρισαν για το ταλέντο αλλά και το θάρρος τους να επιδοθούν σε συνεχείς μάχες. Το στοιχείο του κινδύνου δεν έλειπε φυσικά, καθώς ένα κομμάτι της πίστας αποτελούνταν από στροφές με εξαιρετική κλίση όπου τα μονοθέσια δεν έκοβαν ταχύτητα αλλά το παραμικρό λάθος στοίχιζε ακόμα και τη ζωή του πιλότου.




Έτσι, όπως και στη ζωή, δυστυχώς δεν υπήρχαν μόνο στιγμές γεμάτες ένταση, αδρεναλίνη και θέαμα αλλά και θλίψη. Το 1961, η σύγκρουση του Wolfgang Von Trips με τον Jim Clark έστειλε τη Ferrari 156 του Γερμανού, εκτός πίστας, πάνω από τον προστατευτικό φράκτη ενώ ο ίδιος εκσφενδονίστηκε εκτός του μονοθεσίου. Το αποτέλεσμα ήταν δεκατρείς νεκροί θεατές, ενώ ο ίδιος ο Von Trips δεν τα κατάφερε και εξέπνευσε στο δρόμο προς το νοσοκομείο. Παρόλα αυτά, το κεκλιμένο κομμάτι της πίστας συνέχισε να χρησιμοποιείται μέχρι το 1963 όταν, με αφορμή μία σειρά εξόδων μονοθεσίων, η Ιταλική Αστυνομία αποφάσισε να αποκλείσει τη χρήση του με το φόβο της επανάληψης θανατηφόρου ατυχήματος. Τραγικό θάνατο βρήκε και ο Jochen Rindt το 1970 λόγω μίας αστοχίας των φρένων της Lotus 72 καθώς πλησίαζε με 300 χλμ/ώρα την Parabolica, ενώ το 1978 ο Ronnie Peterson έχασε τη ζωή του ύστερα από ένα ατύχημα στο οποίο αρχικά δεν φάνηκε να απειλείται η ζωή του αλλά έπειτα από μία ημέρα νοσηλείας άφησε την τελευταία του πνοή. Τέλος, το 2000 ένας λάθος υπολογισμός από τον Frentzen οδήγησε σε ένα ατύχημα με πολλά μονοθέσια το οποίο τελικά στοίχισε τη ζωή στον κριτή Paolo Ghislimberti.

Δείτε το video με το τρομακτικό ατύχημα του 2000:


Επιστρέφοντας στις ευχάριστες στιγμές, στη Monza, το 1965 πήρε την πρώτη του νίκη ο Sir Jackie Stewart, προσπερνώντας μάλιστα τον ομόσταβλό του στην BRM, Graham Hill στην τελευταία στροφή του τελευταίου γύρου! Ακόμα πιο συγκλονιστικό τερματισμό είχε ο αγώνας του 1967, όταν στον τελευταίο γύρο ο πρωτοπόρος Jim Clark έμεινε από καύσιμα ενώ στην τελευταία στροφή ο Brabham προσπάθησε ανεπιτυχώς να προσπεράσει τον, μετέπειτα νικητή, Surtees. Η Monza μπορεί να καυχιέται και για τον αγώνα με τον «κοντινότερο» τερματισμό όταν το 1971 τα πέντε πρώτα μονοθέσια χώρισαν μόλις 61 εκατοστά του δευτερολέπτου! Τελικός νικητής ήταν ο Peter Gethin ο οποίος τερμάτισε μόλις 1 εκατοστό του δευτερολέπτου μπροστά από τον Ronnie Peterson. Το 1979, o Jody Schekter κέρδισε στη Monza εξασφαλίζοντας τον τίτλο του Πρωταθλητή, τον τελευταίο για τη Ferrari πριν από την εποχή του Michael Scumacher. To 1988 o Enzo Ferrari αφήνει την τελευταία του πνοή και όλες οι δυνάμεις του σύμπαντος συντελούν ώστε στο επόμενο Ιταλικό Grand Prix η Ferrari του Gerhard Berger να τερματίσει πρώτη γεμίζοντας χαρά τους Ιταλούς που ακόμα πενθούσαν το χαμό του ανθρώπου που τους γέμισε όνειρα και χαρά.

Φτάνουμε στο 1998: Η Ferrari γιορτάζει την 600ή συμμετοχή της σε αγώνα Formula 1 και το πλήθος φτάνει στα όρια της έκστασης όταν ο Michael Schumacher παίρνει πρώτος την καρό σημαία. Την επόμενη χρονιά, ο Irvine παλεύει με τον Hakkinen για τον τίτλο, όταν ο Φινλανδός κάνει ένα από τα σπάνια λάθη του και χάνει τον έλεγχο της McLaren στην πρώτη στροφή. Βγαίνει από το μονοθέσιο θυμωμένος με τον εαυτό του, πετάει τα γάντια του στο γρασίδι ενώ οι θεατές ζητωκραυγάζουν και η τηλεοπτική κάμερα τον συλλαμβάνει σε ένα σπάνιο στιγμιότυπο να κάθεται στο άκρο της πίστας βουρκωμένος.



Γκάζια!


Αν στο Μονακό το παν είναι η μέγιστη κάθετη δύναμη, στη Monza το ζητούμενο είναι το άκρως αντίθετο: μέγιστη ταχύτητα και μηδενικές αεροδυναμικές αντιστάσεις. Υπάρχουν συνολικά τέσσερεις ευθείες οι οποίες συνδέονται είτε με κλειστά «s» είτε μέσω των μεσαίας ταχύτητας στροφών Lesmo αλλά και την επιβλητική Parabolica της οποίας η ακτίνα ανοίγει καθώς τα μονοθέσια μπαίνουν στην ευθεία εκκίνησης-τερματισμού για να συμπληρώσουν το γύρο τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε αυτήν την πίστα έχει ολοκληρωθεί ο ταχύτερος γύρος στην ιστορία της Formula 1. Ο Rubens Barrichello κατέχει το ρεκόρ από το 2004 όταν με την Ferrari κατέγραψε μέση ωριαία ταχύτητα 260,395 χλμ/ώρα σπάζοντας την επίδοση του Juan Pablo Montoya από το 2002 όταν είχε συμπληρώσει τον γύρο κατατακτηρίων του στην ίδια πίστα με μέση ταχύτητα 259,828 χλμ/ώρα οδηγώντας τη Williams FW24.

Τα τελευταία χρόνια οι νίκες έχουν μοιραστεί ανάμεσα σε McLaren, Renault και Ferrari αλλά ας θυμηθούμε μαζί τι συνέβη, λίγο πιο αναλυτικά:



2004: Επίδειξη δύναμης


Ούτε ο απρόβλεπτος καιρός στην αρχή του αγώνα, που ανάγκασε τον Barrichello σε ένα γρήγορο pit-stop για αλλαγή ελαστικών, ούτε το τετ-α-κε του Michael Schumacher στον πρώτο γύρο, αλλά ούτε και ο ανταγωνισμός μπόρεσαν να εμποδίσουν τη Ferrari από ένα εμφατικότατο 1-2 μέσα στην έδρα της. Μπορεί πριν από το δεύτερο ανεφοδιασμό, αμφότερα τα ιταλικά μονοθέσια να μην βρίσκονταν στο βάθρο αλλά ο ρυθμός τους ήταν τόσο καταιγιστικός που δεν άφηνε αμφιβολίες, ιδιαίτερα στην πίστα της Monza που τα προσπεράσματα κάθε άλλο παρά απαγορεύονται. Πίσω τους, ο Jenson Button οδήγησε έναν άψογο αγώνα με την BAR-Honda αλλά απλά δεν μπορούσε να κάνει κάτι παραπάνω, ενώ ο Fernando Alonso είχε έξοδο από την υπερπροσπάθειά του να καταφέρει να πάρει την τρίτη θέση από τον Βρετανό στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα.



2005: Η ώρα του Juan

Οι προσδοκίες για ένα αχτύπητο δίδυμο που είχε δημιουργήσει η μεταγραφή του Juan Pablo Montoya στη McLaren, πλάι στον Kimi Raikkonen, δεν ευοδώθηκαν κατά τη διάρκεια της χρονιάς καθώς ο Κολομβιανός είχε κινηθεί στη μετριότητα, αλλά στο Ιταλικό Grand Prix ήταν παρών και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο. Οι McLaren ήταν σαφώς ταχύτερες και αυτό φάνηκε στη διαδικασία των κατατακτηρίων, όταν οι MP4-20 έκαναν χρόνους ταχύτερους κατά τέσσερα δέκατα από τον τρίτο Alonso με τη Renault. Όμως, μία αναγκαστική αλλαγή κινητήρα στο μονοθέσιο του Raikkonen τον έστειλε στην 11η θέση της εκκίνησης, δίνοντας την pole position στον Montoya. Ο Λατίνος δεν έχασε την ευκαιρία να απομακρυνθεί με το που έσβησαν τα κόκκινα φώτα και να κρατήσει το προβάδισμα μέχρι το τέλος του αγώνα, μπροστά από τον Fernando Alonso, ο οποίος ήταν ευχαριστημένος που κατάφερνε για μία ακόμα φορά να πάρει περισσότερους βαθμούς από τον άμεσο ανταγωνιστή του, Raikkonen, που τερμάτισε τελικά στην τέταρτη θέση. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο συγκεκριμένο αγώνα δεν υπήρξε ούτε μία εγκατάλειψη, γεγονός το οποίο είχε να συμβεί από το Ολλανδικό Grand Prix του 1961, ενώ ο Michael Schumacher τερμάτισε δέκατος, χάνοντας ουσιαστικά και τις μαθηματικές ελπίδες που είχε για έναν ακόμα τίτλο.



2006: Το μεγάλο αντίο


Τους προηγούμενους μήνες, αν όχι και χρόνια, είχαν ακουστεί διάφορα σενάρια, ενώ την ημέρα του προπερσινού αγώνα στην Monza κυκλοφόρησαν οι φήμες ότι ο Michael Schumacher μετά το τέλος του θα ανακοίνωνε ότι αυτή θα ήταν η τελευταία του χρονιά στην Formula 1, ανεξαρτήτως τελικού αποτελέσματος. Οι φήμες επιβεβαιώθηκαν όταν ένα επίσημο έγγραφο της Ferrari μοιράστηκε στους δημοσιογράφους πριν από τον τερματισμό του αγώνα και ουσιαστικά προετοίμαζε το έδαφος για την αποχώρηση. Ύστερα, λοιπόν, από τη νίκη του, ο εμφανώς συγκινημένος Γερμανός γέμισε θλίψη τους χιλιάδες οπαδούς του ξεστομίζοντας τη λέξη που δεν ήθελαν να ακούσουν: «Αποχωρώ»! Στα καθαρά αγωνιστικά, η μάχη του Schumacher με τον Raikkonen για τη νίκη κρίθηκε στη διαφορά του φορτίου καυσίμου της Ferrari, που άφησε για όσο χρειαζόταν τον Schumi εκτός πίστας με αποτέλεσμα να προσπεράσει τον Φινλανδό στον πρώτο ανεφοδιασμό. Το λάθος που περίμενε ο Raikkonen δεν ήρθε ποτέ και έτσι δεν κατάφερε να επανακτήσει την πρωτιά. Στην τρίτη θέση βρέθηκε ο εντυπωσιακός Robert Kubica ο οποίος κατάφερε να ανέβει στο πρώτο βάθρο της καριέρας του μόλις στην τρίτη του συμμετοχή.

Παρακολουθήστε τη συγκινητική συνέντευξη Τύπου, στην οποία ο Michael Schumacher ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη Formula 1:




2007: Alonso, o κυρίαρχος

Μέσα στο σπίτι της Ferrari, η McLaren πήρε μία από τις πιο πειστικές της νίκες. Ο Fernando Alonso ήταν ο θριαμβευτής του Ιταλικού Grand Prix, στην πίστα της Monza, βυθίζοντας στη θλίψη τις δεκάδες χιλιάδες Ιταλούς ή μη, tifosi, που περίμεναν να πανηγυρίσουν μια νίκη της αγαπημένης τους Ferrari. Αντ’ αυτού, έπρεπε να αρκεστούν στην 3η θέση του Kimi Raikkonen, που προσπάθησε με ένα στρατηγικό τέχνασμα να διεκδικήσει κάτι καλύτερο αλλά η ταχύτητα των «ασημί βελών» ήταν αχτύπητη, ειδικά μετά την εγκατάλειψη του Massa στην αρχή του αώνα. Ακολούθησαν οι δύο πιλότοι της BMW Sauber με τον Nick Heidfeld στην 4η θέση και τον Robert Kubica στην 5η. Στις επόμενες θέσεις τερμάτισαν οι Nico Rosberg, Heikki Kovalainen και Jenson Button.



Τι θα δούμε φέτος

Είναι δεδομένο ότι στη Monza η Ferrari θα κάνει το παν για να κερδίσει, για όλους τους λόγους. Ο κυριότερος είναι ότι ο Massa βρίσκεται μόνο δύο βαθμούς πίσω από τον Hamilton και αν πάρει τη νίκη θα περάσει πρώτος στη βαθμολογία του Πρωταθλήματος Οδηγών. Και, φυσικά, είναι η αίγλη της νίκης μέσα στην Ιταλία, μέσα στο πλήθος των tifozi. Όσο για τον Raikkonen, παρότι δεν επιβεβαιώνεται ότι θα πάρει εντολές να υποστηρίξει τον Massa, δεν φαίνεται ότι έχει άλλη επιλογή. Ο στόχος της Ferrari στο Ιταλικό Grand Prix είναι σαφής: το 1-2.

Στη McLaren έχουν ένα μονοθέσιο που αν δεν είναι καλύτερο είναι τουλάχιστον ισάξιο με αυτό της Ferrari. Έχουν έναν οδηγό που έχει τεράστιο ταλέντο και μεγάλη δίψα για το πρωτάθλημα. Φυσικά, έχουν πάντα το κίνητρο για το πρωτάθλημα, που μετά τα γεγονότα του Βελγίου γίνεται ακόμα εντονότερο. Και όταν κερδίζεις τον αντίπαλό σου μέσα στο σπίτι του το ψυχολογικό πλεονέκτημα έρχεται στο μέρος σου. Για τη McLaren ο στόχος στη Monza είναι μόνο η νίκη.



Ακολουθούν οι ομάδες της Β’ ζώνης. Μπορεί η BMW Sauber να έχει αποσπαστεί πολύ σε βαθμολογία, αλλά σε αυτό το σημείο του πρωταθλήματος σε απόδοση είναι στο ίδιο επίπεδο με Renault και Toyota. Η γερμανοελβετική ομάδα δεν έχει τίποτα να χάσει, έχει πετύχει τους στόχους για φέτος και ασχολείται αποκλειστικά με το 2009. Οι άλλες όμως δίνουν μεγάλη μάχη για την 4η θέση του Πρωταθλήματος Κατασκευαστών. Η Toyota έχει ένα προβάδισμα 5 βαθμών αλλά η δυναμική της Renault είναι ανοδική στους τελευταίους αγώνες και ο Fernando Alonso έχει αποδείξει ότι στη Monza μπορεί να τα καταφέρει.

Λίγο πιο πίσω δείχνουν να έχουν μείνει οι Red Bull και Williams, που μάλλον έχουν χάσει το τρένο για την 4η θέση. Σαν να μη φτάνει όμως αυτό, βλέπουν να τις προσπερνά με άνεση η Toro Rosso, που στους τελευταίους αγώνες έχει αφήσει όλον τον κόσμο με το στόμα ανοιχτό. Με τη φόρα που έχει πάρει η μικρή ιταλική ομάδα, αν είχε λίγους ακόμα αγώνες το πρωτάθλημα θα χτύπαγε και την 4η θέση.



Στη φάση που έχει μπει το πρωτάθλημα, κάθε αγώνας είναι τελικός. Οι απώλειες βαθμών πλέον κοστίζουν και οι παράγοντες που μπορούν να παίξουν ρόλο αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία. Οι ομάδες έχουν κάνει τις δοκιμές τους στην ιταλική πίστα πριν από τον αγώνα του Spa και είναι προετοιμασμένες. Ωστόσο, οι πρώτες προγνώσεις μιλούν για άστατο καιρό στην περιοχή της Monza, με πιθανότητα βροχών, κάτι που ίσως ανακατέψει λίγο ακόμα την τράπουλα. Σε κάθε περίπτωση, αυτό το Grand Prix είναι ένα από τα ορόσημα του πρωταθλήματος και κομμάτι της ιστορίας της Formula 1.

Η αγωνιστική δράση στη Monza θα ξεκινήσει την Παρασκευή 12/9 στις 11:00 ώρα Ελλάδας με την πρώτη περίοδο ελεύθερων δοκιμών. Το Σάββατο 13/9 στις 15:00 θα διεξαχθούν οι κατατακτήριες δοκιμές και την Κυριακή 14/9 στις 15:00 θα δοθεί η εκκίνηση του Ιταλικού Grand Prix.


Apo:Msfree.gr

top